Mamy na stronie: 30552 materiałów

"Antygona" Sofoklesa - tragizm, ponadczasowość, konwencje dramatu starożytnego.

Tragedia, najstarszy gatunek dramatyczny, podobnie jak jej nazwa (tragos-kozioł, ode-pieśń) wywodzi się z obchodów ku czci Dionizosa, boga wina i odradzającej się natury. Uroczystości te były połączone z ludowymi zabawami, procesjami, przedstawieniami chóralnymi.
Za twórcę tragedii greckiej uznany został Tespis, wprowadzając pierwszego aktora, który podjął dialog z przewodnikiem chóru (wyodrębnionym właśnie ze wspomnianych obchodów). Pierwszy z trójki wielkich tragików, Ajschylos wprowadził drugiego aktora, jednocześnie ograniczając rolę chóru. Sofokles wzmocnił dramaturgię akcji, wprowadził postacie kobiece i sceniczne dekoracje. Eurypides zaś wprowadził trzeciego aktora, monolog odsłaniający przeżycia wewnętrzne bohaterów i nieoczekiwane zakończenie dramatu.
Szczególne miejsce w światowym dorobku dramaturgicznym zajmuje „Antygona” Sofoklesa. Jest to dramat o charakterze uniwersalnym, ponadczasowym, inaczej odczytywanym w każdej epoce. Polski przekład tragedii Sofoklesa pochodzi z 1875 roku. Przyjrzyjmy się więc bliżej tej właśnie tragedii.

Dla lepszego zrozumienia losów Antygony należy poznać losy Edypa i związanego z tą postacią mitu Labdakidów. Antygona jest bowiem córką Edypa. Otóż królowi Teb, Lajosowi, wyrocznia przepowiedziała, że z woli bogów zginie z ręki własnego syna. A ten poślubi własną matkę, Jokastę. Gdy Lajosowi i Jokaście urodził się syn, okaleczyli mu nogi i porzucili w górach. Chłopczyka...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT