Kultura w epoce baroku

W drugiej ćwierci XVI w. renesansowa wizja świata, humanistyczne modele zachowań, nauczanie młodzieży oparte na odrodzonych wzorcach antycznych, odniosły pełen tryumf w całej zachodniej Europie. Tym samym Jednak przestały wyrażać sprzeciw wobec istniejącej rzeczywistości, stając się jednym z petryfikujących ją elementów. Kształtując nadal oblicze intelektualne klas panujących i ludzi wykształconych, nie potrafiły odpowiadać na nowe pytania zadawane w odmiennych sytuacjach dziejowych. Stąd bunt i ferment wśród elity intelektualnej owej epoki, zrodzony zarówno z dążno ści do niehamowanego sztywnymi wzorcami rozwoju kultury, jak z atmosfery niespokojnych czasów, nieprzewidzianych zakrętów historii: przyjmuje się często, że ostatecznym ku niemu impulsem było złupienie Rzymu przez wojska cesarskie w 1527 r. Równie ważną rolę grało jednak skostnienie renesansu w sidłach własnych ideałów i reguł krępujących indywidualność artysty. To niebezpieczeństwo wyraźnie widać w kiczowatości słodkich Madonn Rafaela czy w płaskim moralizatorstwie Erazma. W proteście przeciw nim twórcy kultury szukali własnych dróg, sposobów, maniery indywidualnej; tak zrodził się prąd nazwany później manieryzmem.
Wyróżnienie go napotyka rozliczne trudności interpretacyjne. Nie brak krytyków sztuki, którzy negują jego samoistność. I naszym zdaniem stanowi on pierwszą fazę baroku, zachowującą jeszcze wiele elementów renesansowych. Terminem tym...

Uzyskaj pełny dostęp!

Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Streszczenia.pl

Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:

Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT