Mamy na stronie: 30552 materiałów

Nowe kierunki polityczne i przeobrażenia społeczne

Rok 1863 oznacza w dziejach porozbiorowych przesilenie kierunku spiskowo­insurekcyjnego. Nie zniknął on całkowicie z widowni. Po pogromie powstania w Kongresówce punkt ciężkości roboty konspiracyjnej przeniósł się do zaboru pruskiego, następnie do Galicji. Oczekiwano dźwignięcia sprawy polskiej w związku z nadchodzącem starciem pomiędzy Austrją i Napoleonem III. a Prusami i Rosją; rozwiał tę rachubę pogrom Francji. W czasie wojny wschodniej 1877—78 podejmowano próby stworzenia konfederacji narodu polskiego w oparciu o Austrję i Turcję. Były to ostatnie przebłyski romantyzmu politycznego. Ster opinji ujęły obecnie kierunki, które potępiając dobijanie się niepodległości z bronią w ręku, proklamowały program pracy organicznej w zastosowaniu się do istniejących warunków politycznych. Hasła te głosił w Galicji rządzący obóz konserwatywno­klerykalny z Pawłem Popielem, J. Szujskim, St. Tarnowskim, St. Koźmianem, w Królestwie zarówno zachowawcze ziemiaństwo (Zygm. Wielopolski, L. Górski, M. Godlewski) jak mieszczański pozytywizm pod wodzą Al. Świętochowskiego i Włodz. Spasowicza. Równolegle z szerzeniem się ideologji trójlojalizmu postępował zmierzch sprawy polskiej na widowni międzynarodowej. Z problemu europejskiego stawała się ona wewnętrzną kwestją państw rozbiorczych. Opinja Zachodu przyzwyczajała się traktować Polskę jako nicość polityczną.
U schyłku XIX. w. poczęła się budzić w społeczeństwie polskiem...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT