Mamy na stronie: 3109 materiałów
Użytkowników online:

aztekowie • meksyk • bogowie • ofiary • piramidy •
Wszystko o Aztekach

W średniowiecznej Europie, kiedy Europejczycy prowadzili wojny, budowali wspaniałe budowle, interesowali się nauką i literaturą na nieznanym im jeszcze kontynencie rozwijały się obce cywilizacje. Największenaczenie spośród ludów Ameryki osiągnęli Aztekowie, Majowie i Inkowie.

AZTEKOWIE osiedlili się na terytorium dzisiejszego Meksyku i tam zbudowali swoją stolicę Tenochtitlán. Miasto było położone na wyspie, otoczone mniejszymi wysepkami. Ponad miastem wznosiły się białe gmachy świątyń oraz piramid. Tenochtitlán przecinały liczne kanały ? główne szlaki komunikacji, ponieważ jego mieszkańcy nie znali koła poruszali się za pomocą łodzi. Nie oznacza to wcale, że byli ludem prymitywnym. W pewnych dziedzinach nauki przewyższali oni znacznie Europejczyków. Mieli oni wysoko rozwiniętą astronomię, medycynę i rzemiosło artystyczne. Mieli własny sposób liczenia i pojęcie procentu nie było im obce. Posługiwali się pismem ideograficzno-fonetycznym (ulepszona wersja pisma obrazkowego). Lekarze azteccy potrafili opisać i sklasyfikować wiele groźnych chorób np: trąd. Opanowali podstawy chirurgii urazowej. Zajmowali się zbieraniem ziół i przygotowywaniem z nich rozmaitych mikstór. Podstawowym ogniwem społeczeństwa azteckiego był klan, na którego czele stał naczelnik, wspomagany przez starszyznę klanową. Mieli oni bardzo surowe prawo. Według nich na śmierć zasługiwali zabójcy, cudzołożnicy oraz złodzieje złota i srebra, traktowani jako świętokradcy (oba metale według Azteków miały boskie pochodzenie). Na potępienie zasługiwali również mężczyźni ubierający się w kobiece szaty i kobiety pokazujące się w strojach męskich. Piętnowano także pijaństwo, zwłaszcza w dni powszednie. Zajmowali się głównie handlem i rolnictwem. W ich społeczeństwie indywidualna własność ziemi w zasadzie nie istniała. Ziemia stanowiła wspólne dobro całego klanu. Uprawiali przede wszystkim: kukurydzę, która stanowiła podstawę azteckiego pożywienia. Powszechne też były uprawy fasoli, pomidorów, chilli i kakaowca. Ale nie używali go do jedzenia ? ziarna kakao służyły jako pieniądze. Bardzo powszechną używką azteckiego społeczeństwa był tytoń. Przy pracach polowych posługiwali się prymitywnymi motykami, ponieważ rolnicy nie znali zwierząt pociągowych. Hodowli również nie prowadzili, a dietę roślinną uzupełniano mięsem upolowanego ptactwa (głównie indyków, bażantów) oraz rybami, w które obfitowało jezioro Texcoco.

 Tenochtitlán

Aztekowie słynęli także z tego, że składali swoim okrutnym bogom krwawe ofiary z ludzi. Ich głównymi bogami byli:

? Quetzalcoalt ? (porośnięty piórami wąż) przybierał różne postacie. Jedną z bardziej znanych ? Xólotl to bóg planety Wenus jej towarzysz w wędrówce do krainy zmarłych.

? Tezcatlipoca ? był przeciwieństwem Quetzalcoalta, jego zaciekłym wrogiem i drugim stwórcą świata. Często przedstawiany w postaci drogocennego indyka.

 ? Huitzzilopochtli ? był bogiem wojny uosobionym z tarczą słoneczną w zenicie. Aztekowie kojarzyli go z południem, znajdującym się zawsze z lewej stronie boga w czasie dziennej wędrówki po niebie ze wschodu na zachód. Identyczny układ stron świata wypracowała nauka europejska.

 ? Tlaloc ? Aztecki bóg deszczu. Bardzo ważna postać w krainie, w której susza i nieurodzaj rządzą do tej pory losem jej mieszkańców, zwłaszcza w Dolinie Meksyku, zamieszkałej przez Azteków, opady deszczu są bardzo rzadkim zjawiskiem. Aztekowie wierzyli, że aby przebłagać Tlaloca i zwrócić jego uwagę na błagających o deszcz, należy składać mu ofiary z ludzi.

 

Ofiary z ludzkich serc składali na specjalnych ołtarzach znajdujących się na szczycie piramidy. Aztekowie często składali ofiarę z jeńców wojennych. Robili to, by przypodobać się bogom, albo by prosić o jakiś żywioł np. podczas suszy modlili się o deszcz. Ich rytuał wyglądał następująco:

 1. Gdy piramida została już ukończona, należało wybrać odpowiednią ofiarę, która usatysfakcjonowałaby bogów.

 2. Kapłan przeprowadzał ofiarę po schodach na szczyt piramidy.

 3. Gdy ofiara znalazła się już na szczycie przywiązywano ją do ołtarza.

 4. Następnie kapłan otwierał klatkę piersiową ofiary.

 5. Później musiał wyjąć bijące serce skazanego na śmierć człowieka.

 6. Gdy dokonał rytuał modlił się do bogów błagając o wszelkie dary i dobrodziejstwa.