Wygląd granicy Polski XII w.

Strukturalnym przemianom Polski XIII w. towarzyszył proces lania się granic zewnętrznych państwa. Aż do tego czasu bowiem na wielu odcinkach były płynne i wahały się na krawędziach idących od strony Polski w różnych kierunkach fal osadniczych. Postępy tego osadnictwa, nasilające się zwłaszcza w XIII w., natrafiały często na osadnictwo idące z zewnątrz ku Polsce. Zmuszało to do przejrzystego wytyczania granic, zarówno ze względów skarbowo-jurysdykcyjnych, jak też administracyjno-kościelnych. Proces ten dokonywał się w stosunkowo korzystnych warunkach politycznych zewnętrznych. W pierwszej połowie stulecia cesarstwo ciążyło bowiem wyraźnie ku sprawom włoskim, a w drugiej pogrążyło się w „wielkim bezkrólewiu”. Czechy i Węgry zaabsorbowane były przez wiele lat walką o spadek po austriackich Babenbergach. Ruś rozbita politycznie, ą wreszcie ujarzmiona przez Tatarów, nie przedstawiała większego zagrożenia. Zakon Krzyżacki do końca stulecia utrwalał swoje władztwo w Prusach. Jedynie Brandenburgia od połowy XIII w. odznaczała się większą siłą ekspansywną w kierunku Polski. Najazdy pruskie ustały wnet po przybyciu Krzyżaków. Niebezpieczeństwo zaś jaćwięskie i tatarskie tylko w sposób pośredni utrudniało stabilizację granicy etnicznej na wschodzie. Jeżeli Polska nie wykorzystała należycie wymienionych warunków zewnętrznych dla utrwalenia swoich granic z czasów Chrobrego i Krzywoustego, to wskutek własnego...

Uzyskaj pełny dostęp!

Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Streszczenia.pl

Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:

Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT

Powiązane artykuły w naszych serwisach: