Mamy na stronie: 30552 materiałów

Analiza myśli "Dwa na słońcach swych przeciwnych - Bogi"

W historii polskiej literatury było trzech wieszczów narodowych: Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki i Zygmunt Krasiński. Słowa „Dwa na słońcach swych przeciwnych – Bogi” pochodzą z poematu Juliusza Słowackiego pt. „Beniowski” i wyrażają przeciwny stosunek poety do Adama Mickiewicza. Postaram się po krótce omówić to zagadnienie. Konflikt pomiędzy dwoma wieszczami narodowymi miał swój początek w grudniu 1840 roku po przyjęciu u Januszewicza. Obaj poeci wygłosili na nim wspaniałe improwizacje, składając sobie nawzajem należyty hołd. Po przyjęciu Januszewicz nspisał do poety artykuł, w którym fałszywie przebieg i treść obu wystąpień. Słowacki na próżno czekał na sprostowanie sprawy przez Mickiewicza i jako narzędzia walki przeciw niemu użył swej poezji. Miał wtedy napisanych pięć pieśni „Beniowskiego”, więc je zastępując dygresją w utworze. Dokonał tego za radą Zygmunta Krasińskiego: „Przymieszaj trochę żółci do swoich lazurów, a obaczysz jak ten ziemski pierwiastek chemiczny ziemię przynęci do ciebie: więcej wątrób na świecie niż serc (...). Dopiero uczuję twoją rękę, gdy z gruba na nich uderzysz, gdy im spadnie ciężka, koścista na skronie.”
Poemat stał się wspaniałą rozprawą poety z jego przeciwnikami oraz doskonale widoczną walką J. Słowackiego o zdobycie tytułu poety narodowego, za jakiego uważano Mickiewicza. Dygresyjność utworu najłatwiej jest dostrzec w pieśni...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT