Mamy na stronie: 30552 materiałów

Analiza "Ludzi bezdomnych"

Pierwszy okres twórczości Kasprowicza charakteryzuje się społecznym radykalizmem i jednocześnie, pod względem sympatii artystycznych, pewnym tradycjonalizmem. Kasprowicz był rzecznikiem skrzywdzonych i poniżonych, w szczególności zaś biedoty wiejskiej. W ten sposób chciał spłacić dług wobec klasy społecznej, z której pochodził. Poeta wychował się w chłopskiej rodzinie w Szymborzu na Kujawach. W juweniliach bardzo szczegółowo opisuje życie wiejskie, jego blaski i cienie. Ukazuje nagą prawdę o polskiej wsi, biedę, nędzę i ciemnotę. Szczególnie fascynuje się brzydotą, którą uważa za naturalne piękno ("W chałupie" : wybite okno zatkane szmatą, osmolone garnki, zgnieciony łokciem kartofel, suszące się mokre pończochy). Na tle tej brzydoty ukazane są wiejskie kobiety.

W cyklu sonetów "Z chałupy" młody Kasprowicz zachwyca się pięknem krajobrazu ziemi kujawskiej. Podziwia rodzinne okolice. Widoczne są tu wpływy naturalizmu (także elementy brzydoty). Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach; Za chatami krępy sad wiśniowy; Wierzby siwe poschylały głowy Przy stodołach, przy niskich obórkach. Płot się wali; piołun na podwórkach; Tu rżą konie, ryczą chude krowy, (...)

Początkowe prace autora charakteryzują się surowością artystycznego kształtu, poezja wprzęgnięta jest w służbę społeczną.

Przełom modernistyczny w twórczości Kasprowicza zapowiada poemat "Miłość" wydany w 1895 roku. Jednak dopiero tom "Krzak...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT