Mamy na stronie: 30552 materiałów

wyspiańskiweselesatyradramatnarodowy

Narodowy i symboliczny charakter "Wesela" S. Wyspiańskiego

16 marca 1901 roku na scenie teatru krakowskiego miała miejsce prapremiera Wesela Stanisława Wyspiańskiego. U genezy tego dramatu leżało autentyczne wydarzenie: wesele zaprzyjaźnionego z Wyspiańskim poety Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną, chłopką z podkrakowskiej wsi Bronowice. Wesel to, na którym spotkali się chłopi i przybyli z miasta inteligenci, posłużyło pisarzowi za punkt wyjścia do przeprowadzenia rozrachunku ze współczesnym społeczeństwem.

Wyspiański wprowadził do dramatu elementy realnej rzeczywistości oraz fantastyki i poetyki symbolicznej. W akcie drugim poszczególni bohaterowie zostali skonfrontowani z postaciami nierzeczywistymi, które personifikują rozgrywające się w ich duszach konflikty. Konfrontacje te służą do przeprowadzenia kompromitacji reprezentowanych przez tych bohaterów postaw ideowych. Przybycie owych osób dramatu zapowiedział Chochoł zaproszony przez Rachelę i wezwany przez Pana Młodego. Zapowiada, że "przyjedzie tu gości wiele", będących odbiciem tego "Co się w duszy komu gra, l co kto w swoich widzi snach".

Pierwszym "gościem" jest Widmo zmarłego malarza francuskiego, narzeczonego Marysi. Dziennikarzowi ukazuje się Stańczyk, błazen Zygmunta Starego, dając mu kaduceusz i, mówiąc: "mąć tę narodową kadź", zarzuca rozmówcy usypianie narodu, sianie zamętu.

Treść tej rozmowy jest politycznym rachunkiem sumienia reprezentanta stronnictwa, które sprawowało w Galicji rządy....

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT