Mamy na stronie: 30552 materiałów

Obraz utraconej ojczyzny we fragmentach Epilogu "Pana Tadeusza" w porównaniu z całością utworu Adama

"Pan Tadeusz" Adama  Mickiewicza jest jednym z najsłynniejszych dzieł wieszcza. Powstał w latach 1832-1834, a więc w okesie Wielkiej Emigracji po upadku powstania listopadowego. Klęska ta pogłębiła rozpacz wielu polaków i doprowadziła do ogólnego zwątpienia w sens walki o niepodległość. Początkowo utwór miał być jedynie sielanką opisującą życie szlacheckie na wsi, jednak z czasem rozrósł się w wielką epopeję. Wpłynęła na to przede wszystkim tęsknota poety za ojczyzną. Mickiewicz, będąc na emigracji, zetknął się z bardziej niż Litwa ucywilizowanymi państwami zachodnimi. Fakt ten dał mu do zrozumienia, że szlachecka kultura ojczyzny odchodzi w bezpowrotną przeszłość. DLatego też chciał uwiecznić na papierze zjawisko szlachty polskiej.
Mickiewicz był bardzo przywiązany do swej ojczyzny. Na obczyźnie brakowało mu polskich krajobrazów, a także charakterystycznych dla Polaków zwyczajów i tradycji. Z dala od polskich ziem czuł się samotnie, pocieszały go jedynie wspomnienia "kraju lat dziecinnych". Stały się one bodźcem do napisania utworu opisującego utraconą ojczyznę. Zamierzeniem Mickiewicza było złagodzenie uczucia bólu i żalu przez ukazanie optymistycznej wizji ojczyzny.
"Pan Tadeusz" jest radosną, pełną humoru wizją Polski. Jedynym, choć niezwykle istotnym, pesymistycznym akcentem jest Epilog, w którym Mickiewicz wyraża swoją tęsknotę i ból. Służy on za podsumowanie utworu. Poeta tłumaczy w nim...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT