Mamy na stronie: 30552 materiałów

Tadeusz Różewicz - wiersz

„Ocalony”
Wiersz jest wstrząsającym rejestrem moralnych spustoszeń człowieka w wyniku bestialstw ostatniej wojny. Oto cudem ocalony, cudem wyrwany z apokaliptycznego piekła, doznaje jakby zapaści na samą myśl o tym co właśnie się stało.

Ocalenie podmiotu lirycznego jest w wierszu czysto fizyczne, dlatego mówi się o nim w wierszu bez entuzjazmu, z pewną goryczą, a czasami nawet gorzką ironią, ponieważ wszystkie wartości duchowe , a więc to, w imię czego przeciwstawiliśmy się kataklizmowi, uległy zniszczeniu w świadomości poety. Ocalony z pożogi wojennej nie potrafi odróżnić dobra od zła „człowiek i zwierze”, „miłość i nienawiść”, „wróg i przyjaciel”, „ciemność i światło”, stały się wyrazami pustymi i jednoznacznymi. Wspomnienia takiego rodzaju jak „furgony porąbanych ludzi” uniemożliwiają zaufanie do pojęć moralnych, do oddzielenia cnoty od występku.

Poeta przypomina wielokrotnie o utracie zaufania do człowieczeństwa, do humanistycznych ideałów. Ale bohater liryczny wyraźnie pragnie, aby mu utraconą wiarę przywrócić: sztuka „nauczyciela i mistrza”, który „jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia (...) oddzieli świtało...

Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Kuj.pl
Wyślij SMS o treści: ag kuj na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT